Je hart volgen… [Deel 1]

Het klinkt zo lekker cliché. Sommigen krijgen er zelfs de kriebels van. Maar wat is toch die hele trend van je hart volgen en dichtbij jezelf blijven?

Vroeger en nu

Waar we vroeger geboren werden in een gemeenschap en daar eigenlijk niet echt buiten traden hebben we tegenwoordig ongekend veel mogelijkheden. We kunnen reizen. We kunnen wereldwijd communiceren. We kunnen eindeloos veel studies kiezen. Een baan doen die je werkelijk leuk vindt (dus ook iets heel anders dan wat je ouders doen of willen dat jij doet). Je hoeft niet meer je hele leven op dezelfde plek te blijven wonen en je hoeft ook niet bij dezelfde werkgever te blijven.

“Wat een vrijheid! Heerlijk! Fantastisch!” Zou je denken. Maar voor die vrijheid betalen velen van ons ook een prijs.

Keuzestress

Nog nooit hebben we zo veel te kiezen gehad. Al dat kiezen zorgt bij veel mensen voor stress en onzekerheid. Want hoe kies je eigenlijk wat bij je past? En dan hoor je mensen zeggen: volg je hart…. Maar in het gemiddelde klaslokaal word je niet echt opgeleid tot hartenvolger. Je wordt binnen het curriculum wat al bedacht is gevraagd te presteren naar de maatstaven die al bedacht zijn. En op basis van jouw prestaties – op die toch wel prille leeftijd – worden jouw vervolgmogelijkheden ingeperkt. Desalniettemin blijft er nog aardig wat te kiezen over. Maar waar je tot dan toe in feite vooral door hoepels moest springen mag je dan ineens kiezen wat jij zelf wilt. Enigszins ontredderd en met knikkende knieën beginnen jongvolwassenen wikkend en wegend aan het keuzeproces.

Dit moment waarop je voor het eerst zelf richting mag kiezen – zo rond het 16e-18e levensjaar – is hierdoor voor veel mensen lastig. Het is een enorme kans naar meer vrijheid en jezelf kunnen zijn maar vaak ervaren we het niet zo. Want wie ben jij dan eigenlijk in dit geheel? En wat zijn jouw talenten en kwaliteiten eigenlijk? En wat vind je eigenlijk belangrijk? Wat wil jij eigenlijk toevoegen aan deze wereld? Hoe wil jij van betekenis zijn? En wellicht liggen jouw wensen en dromen wel heel anders dan je tot dan toe op school hebt geleerd? Maar ja, hoe kom je daarachter als je geen andere voorbeelden hebt?

Ik had geen idee

Toen ik 16 was en mijn eindexamen van de havo naderde had ik ondertussen echt geen idee meer. Op school werd ik niet begeleid in het mezelf beter leren kennen en mijn onzekerheid zorgde ervoor dat ik vooral voor veilig wilde kiezen. Want wat als ik door de mand zou vallen en iedereen door zou krijgen dat ik eigenlijk niets kan? Niemand hielp mij aan een liefdevoller zelfbeeld en de focus op waar ik juist wel allemaal goed in ben. Hoe ik dat in een breder perspectief kon plaatsen zodat ik veel meer mogelijkheden zou leren zien. Hoe ik buiten de gebaande paden zou kunnen kijken en iets heel anders zou mogen doen dan wat ik tot dan toe geleerd had of om me heen gezien had.

Het voelde alsof ik nergens echt in paste. Maar dat was blijkbaar wel de bedoeling. En ja, dat maakte me nog onzekerder, want wat deed ik in hemelsnaam fout? Waar die onzekerheid nou vandaan kwam zal verschillende redenen hebben: opvoeding, scholing, gezin, cultuur, tijd, mijn karakter. Maar los van de oorzaak, wil je natuurlijk nog liever naar de oplossing: jezelf op waarde schatten en ontdekken wat je werkelijk kan en wilt! En juist gebruik maken van die mooie vrijheid die we vandaag de dag hebben om te leven en werken op een manier die werkelijk bij je past.

De eerste studie bleek ‘m niet te zijn

Een studiekeuzetest waar ik op zich niet heel veel wijzer van werd maar toch een doorslag gaf, bracht mij naar de studie International Tourism Management and Consultancy. Een hele mond vol maar het kwam in ieder geval neer op studeren met mensen uit de hele wereld (vond ik super leuk!), ieder jaar op reis gaan (gaaf!!) en onderzoek doen naar hoe toerisme op een duurzame manier kan worden georganiseerd (best wel interessant). De socioloog in mij was toen al geboren denk ik. Na de studie werd mij echter één ding toch wel heel duidelijk: mijn hart lag niet in de toerisme branche. Reizen vond ik te gek, maar dan voor mezelf. Maar ik was wel gegrepen door mensen, gedrag, ontwikkeling, en de vraag: wat draagt bij aan een betere wereld?

Wat ik ontdekte

Mijn conclusie was: het begint bij de mensen zelf. Om je situatie te verbeteren dien je te zien dat er ook andere mogelijkheden zijn. En om erop te vertrouwen dat jij iets met die andere mogelijkheden kunt doen dien je op jezelf te vertrouwen. Om jezelf te kunnen vertrouwen dien je jezelf beter te leren kennen. En om jezelf beter te leren kennen heb je handvatten en feedback nodig. En toen rees bij mij de vraag: waarom krijg je dit niet op school? Waarom leer je niet op school om meer zelfvertrouwen op te bouwen? Waarom werkt het systeem zelfs voor veel mensen averechts en maakt het onzeker(der)? Waarom leer je niet op school wie je bent of wilt zijn en wat je werkelijk toe wilt voegen aan deze wereld? Waarom leer je niet om meer te spelen, te experimenteren en je creativiteit veel meer te laten stromen? Creativiteit is een van de mooiste vaardigheden die een mens bezit. Het vermogen om iets te creëren omdat we ons zaken kunnen inbeelden en verbeelden. Ik vroeg me ook gelijk weer af waarom ik geen drama les had gehad? Dat leek mij namelijk een te gek vak. Maar ik moest andere vakken volgen. Want dat waren de vakken waar je blijkbaar geld mee kon verdienen. Die ertoe doen. Spelen, dat deed je maar in je vrije tijd. Het volwassen leven was een serieuze aangelegenheid.

Man. Wat een teleurstelling.

Hoe ik wél volledig mezelf mag zijn

Maar dat hart van mij klopte bij al deze vragen. Ik voelde dat ik hier iets mee moest. Mensen, gedrag en spelen. Dat werden zo’n beetje mijn thema’s. Ik ontdekte dat mijn nieuwsgierigheid naar mensen en gedrag zowel van pas kwam op een speelse creatieve wijze, namelijk als theater docent. Maar ook in het analyseren en beïnvloeden van je gedrag, zo later in mijn master sociologie en cursus psychologie. Waar ik steeds dacht dat mijn interesse te breed was en ik dus niet helemaal mezelf mocht zijn ontdekte ik dat ik helemaal niet hoef te kiezen. Want ik blijf ten allen tijde Sarah. In alles wat ik doe. Ik bezit kwaliteiten die ik op meerdere manieren kan inzetten waardoor ik ook meerdere talenten kan ontwikkelen. En die vrijheid is veel leuker dan kiezen binnen het stramien van studies en banen. Het was dan ook niet meer dan logisch dat ik 8 jaar terug een eigen bedrijf oprichtte. Want dat zou de plek zijn waarin ik gewoon mag ZIJN. Waarin ik unieke combinaties mag maken van mijn verschillende talenten. Waarin ik van betekenis mag zijn op de manier die 100% bij mij past. En volgens mij is dat wat ze bedoelen met het volgen van je hart…

Hoe is dat voor jou?

Ik ben benieuwd of je iets herkent uit bovenstaand verhaal. In hoeverre lukt het jou om je hart te volgen? Om jezelf te omarmen voor wie je werkelijk bent? Je niet af te laten leiden door wat ‘hoort’ maar echt je eigen pad durven kiezen? Laat je het weten in de comment hieronder? Ik ben erg benieuwd.

Eén antwoord op “Je hart volgen… [Deel 1]”

  1. Lieve Saar, wat een indrukwekkend en helder verhaal over jouw weg naar het volgen van je hart en met al je talenten een weg hebt gekozen waarin je jezelf kan zijn en jij de regie hebt genomen. Een reis die je heeft gebracht waar je nu bent en dat heb je zelf gedaan!? Heel veel respect voor je zoektocht en de kracht en het doorzettingsvermogen om de puzzel die bij jou past te maken. Heel mooi dat je deze ervaring en kennis ook wilt inzetten voor anderen om hun hart te volgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *